Menntun og reynsla Péturs Blöndal

by eiduralfredsson

Pétur Háttvirtur Blöndal er ekki hress í dag. Eitthvað fólk úti í bæ er að grufla í styrk sem hann fékk frá indælis hjónum fyrir lifandi löngu.

Skítt með þennan styrk. Hann er aukaatriði. Miklu merkilegra er þetta:

Mér er skapi næst að hætta bara. Þá skulu menn reyna að fá almennilegt fólk inn á þing þar sem ekki er borgað fyrir menntun eða reynslu. Ég fæ ekkert borgað fyrir menntunina mína, átta ára háskólanám, og er búinn að borga átta milljónir [í fimm prófkjörum] fyrir að fá þessa vinnu.

Menntahroki eða bara venjulegur hroki?

Skólaganga Péturs kom ekki í veg fyrir að hann sýktist af pólitískri hugsjónablindu (Sjálfstæðisafbrigði). Hún kom ekki í veg fyrir að hann sannfærði sjálfan sig um ágæti eftirlitsleysis og getu hins frjálsa markaðar að hafa stjórn á sjálfum sér. Hún kom honum ekki til bjargar í öll þau skipti sem hann studdi á hnappinn til að greiða atkvæði með vondum málum.

Skólaganga þingmanna hefur ekkert með þetta að gera og það væri fráleitt að greiða þeim laun í hlutfalli við menntun og reynslu (nema þeir geti sýnt fram á orsakasamhengi milli gæða ákvarðana þeirra og menntunar og reynslu). Pétur ætti frekar að berjast fyrir árangurstengdum launum á Alþingi. (Ég er þó hræddur um að fáir Alþingismenn gætu þá lifað af launum sínum.)

Er ekki vandamálið einmitt að of margir þingmenn eru búnir að vera of lengi á þingi og í flokksstarfi? Við ættum frekar að borga þeim minna með hverju árinu til að minnka líkurnar á að þeir snúi aftur.

Advertisements